Moraalridders

Er verandert iets in de wereld van de merken. Je voelt het.

Een deel is social media. Een deel is de financiële kater. En een deel is dat de oude belofte van ‘meer’ steeds meer klinkt als een ringtone die je niet meer uit je hoofd krijgt.

Dus hierbij de grote, licht dramatische vraag:

Laten we het kapitalistische tijdperk langzaam achter ons? Of updaten we het gewoon naar een versie met minder bugs en een beter geweten?

Hoe dan ook: met een beetje verbeelding hoor je een groeiend koor van brandingmoralisten warmdraaien. Ze zingen een nieuw, zoet liedje: van hebzucht naar gulheid, van ‘nemen’ naar ‘geven’, van ‘groei tegen elke prijs’ naar ‘goed, maar dan wel echt’.

Drie vragen (met een knipoog)

• Kan branding transformeren van de hofnar van het kapitalisme naar iets dat meer lijkt op een ridder voor menselijk floreren?
• Kunnen brandingmensen stiekem de boardroom binnen glippen, de agenda omwisselen en ‘meer geld’ vervangen door ‘meer betekenis’, zonder dat ze vriendelijk maar resoluut worden afgevoerd?
• Kan branding daadwerkelijk helpen om een betere wereld te maken voor onze kinderen, in plaats van alleen een betere tagline erover?

Het ongemakkelijke stukje (en het eerlijke)

Laten we niet doen alsof we allemaal heiligen zijn. Onze industrie kan geldgedreven en egovriendelijk zijn. Soms poetsen we het kasteel terwijl het dorp in brand staat.

En toch blijven we geloven dat merken de wereld een betere richting op kunnen duwen.

Waarom? Omdat merken niet alleen verkopen. Ze vormen. Ze geven zachte duwtjes aan gedrag. Ze laten zien wat een groep belangrijk vindt. Ze fluisteren: ‘Dit is wie we zijn.’ En mensen, als heerlijke sociale wezens, antwoorden vaak: ‘Top, dan ga ik me daar ook naar gedragen.’

Als de merken om ons heen gevoelens aanwakkeren rond gulheid, vriendschap en sociale rechtvaardigheid, dan worden die waarden makkelijker om naar te leven. Niet perfect. Niet vannacht nog. Maar wel richtinggevend.

Een gedachte-experiment

Wat als alle branding- en communicatieprofessionals, en de andere business-stammen die rond dezelfde boardroomtafel cirkelen, zich bij dat koor aansluiten en datzelfde lied voor klanten gaan zingen?

Zouden we impact kunnen maken? Zouden we beslissingen kunnen verschuiven, niet alleen percepties?

Moeten we het niet gewoon proberen?

Want misschien gaat dat ‘ridder’-stuk niet over harnas en heldendom. Misschien gaat het over komen opdagen, het werk doen, en kiezen voor een nét iets beter verhaal om naar te leven.