Beleid van geluk?

Als wetenschap bewijst dat geluk business performance verbetert, zouden beleidsmakers dan niet moeten handelen?

Veel mensen beweren dat ‘geluk’ in economische termen neerkomt op het najagen en verzamelen van materiële welvaart. Ze redeneren dat zelfs een lawine aan positief onderzoek over emotioneel en fysiek welzijn geen tractie zou krijgen in de beleidswereld.

De westerse overtuiging is tenslotte dat mensen zelf verantwoordelijk zijn voor hun geluk.

Niet de C-suiters.

Ik had gisteravond een discussie met mijn moeder. Ze is uit 1945. Ze leek ervan overtuigd dat mensen intrinsiek gelukkig moeten zijn, niet contextueel. En dat een baan geen middel is om gelukkig te zijn, maar een middel om welvaart op te bouwen.

Een baan zorgt voor fatsoenlijke huisvesting, eten en vrijetijdsactiviteiten voor het gezin. Zorgen voor het gezin bevordert geluk, niet de baan zelf.

Het lukte me jammerlijk om haar anders te laten denken.

Zij gelooft dat als een baan je ongelukkig maakt, dat wordt gecompenseerd door het salaris.

Blijkbaar kom ik uit een andere generatie en ben ik het per definitie met haar oneens.

Terwijl ik dat besef, zie ik zóveel hardwerkende mensen richting burn-out gaan. Mensen die dicht bij me staan.

Na jaren van hard en stressvol werken storten ze ineens in. Vaak midden in het leven knallen ze met volle snelheid tegen de muur. Ontevreden en leeggetrokken door stress en onderhuidse frustratie.

Als ze herstellen, realiseren ze zich dat er dingen moeten veranderen. Dat er context moet veranderen om gelukkiger te worden.

Vaak zijn ze zelfs bereid om in te leveren op het niveau van hun inkomen.

In mijn rol bij BR-ND probeer ik geluk te stimuleren via betekenisvol purpose.

Als mensen stoppen met werken voor het geld en beginnen met het najagen van iets dat de moeite waard is, krijgen ze misschien waar iedereen recht op heeft: een rijk, vervullend en gelukkig leven.

De realiteit is alleen: de meeste bedrijven worden gerund voor het geld. En in het algemeen zijn het geen heel gelukkige en inspirerende plekken.

Laten we eerlijk zijn: wie wil er werken voor, investeren in of kopen van een hebzuchtig bedrijf?

Los van betekenisvol purpose ben ik ervan overtuigd dat nog iets een directe impact heeft op emotioneel geluk: de mate van fysiek welzijn. Ik bedoel sport en voeding.

Als beleidsmakers zouden beseffen dat hun organisatie beter presteert met betrokken, gelukkige medewerkers, zouden ze dan niet moeten beginnen met het stimuleren van regelmatige sport?

Hoe kunnen mensen gelukkig zijn als ze meer dan 8 uur per dag achter een bureau zitten? En waarschijnlijk nog 2 uur in de auto. Dag na dag. Jaar na jaar.

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik het ga waarderen.

Zou het niet geweldig zijn als elk team zich dagelijks 45 tot 60 minuten zou committeren aan de sportschool of buiten bewegen?

Zou dat niet prachtige effecten hebben op teambuilding?

Zou dat niet enorme effecten hebben op creativiteit?

Zou dat het geluk niet een flinke boost geven?

En wat als organisaties zouden zorgen voor gezond eten? Veel verse groenten, fruit en mager vlees?

Wat als teams samen zouden eten in plaats van een broodje achter het bureau? Wat zou het positieve effect zijn op performance en resultaten?

Wat als het purpose van een organisatie was om geluk te bevorderen?

En wat als mijn moeder zou luisteren?

Alexander Koene, Perros Guirec, 15 juli 2013